Psychiczna aktywność

Seksuologia biologiczna danych przedłużyła się w 80% przypadków (w ciągu kilku tygodni izolacji) do 25.02 godziny. Psychiczna aktywność była zsynchronizowana ze wzrostem temperatury ciała w 20% przypadków zmiany dobowej aktywności psychicznej nie korelowały ze zmianami temperatury ciała. Podczas gdy periodyka rytmu temperatury ciała wynosiła u nich równe 25 godzin (po kilku tygodniach), to periodyka rytmu aktywności psychicznej była zróżnicowana: w jednej grupie aktywność psychiczna podlegała periodycznym zmianom co 16 do 20 godzin, w drugiej grupie zaś co 80 do 40 godzin. Osoby badane nie uświadamiały sobie tych zmian w zakresie biorytmu. Wyniki te mają duże znaczenie także dla badań nad cechami osobowości.

W związku z aktywnością psychiczną i krótszymi (ultradiannymi) lub dłuższymi (infradiannymi) jej okresami można wspomnieć badania Sinza i Stebela (1970). Autorzy ci stwierdzili eksperymentalnie istnienie wyraźnego rocznego rytmu czasów reakcji u zdrowych osób badanych, przy czym zarejestrowano skrócenie czasu reakcji od końca sierpnia do początku września oraz przedłużenie tego czasu od końca lutego do początku marca.

Przy badaniu dobowego rytmu sprawności psychofizjologicznej najdłuższy czas reakcji stwierdzono około godziny 3.00 i 15.00, krótszy czas reakcji stwierdzono przed południem, jednakże najkrótszy czas reakcji występuje wczesnym wieczorem.

Dodaj Komentarz

Przeczytaj poprzedni wpis:
Proces warunkowania i uczenia się

Dla rozwoju emocjonalno-seksualnego dużą rolę odgrywają dwa zasadni-’ cze procesy: proces warunkowania oraz proces uczenia się nowych reakcji na bodźce....

Zamknij